Statieven: een haat-liefdeverhouding

Ik vind het moeilijk om het toe te geven, maar… ik ben geen grote fan van het gebruik van een statief. DAAR, ik heb het gezegd! Maar voordat de fotografiegemeenschap met haar oordeel komt – door briljante hackers te betalen om DoS-aanvallen op deze website uit te voeren – geef me tenminste de kans om het uit te leggen!

Het gaat ongeveer als volgt, voor:

  • landschapsfotografie… gebruik ik een statief
  • fotografie in een schuilhut… gebruik ik een statief
  • fotograferen op één locatie… gebruik ik een statief
  • fotoreizen met de auto… gebruik ik een statief

Dus ja, beste lezer, ik zie echt de verdiensten ervan. Maar… als ik vele kilometers door de wildernis ga wandelen, op zoek naar willekeurige onderwerpen of om te proberen zo weinig mogelijk bagage mee te nemen? Datzelfde statief is dan vaak een echte pijn in het <voeg hier naar eigen inzicht iets toe>. Ik vind statieven vaak te groot of niet flexibel genoeg of, het ergste van alles, dat ik ze meesleep zonder ze zelfs maar te gebruiken.

Dit is dus een korte blog over mijn haat- en liefdesrelatie met statieven in het afgelopen decennium, voor de lezers die nieuw zijn in fotografie of diegene die ook worstelen met statieven. Dit bericht gaat niet in op statiefkoppen; voor wilde dieren is dan een heel onderwerp op zich.

Hebben we nog steeds statieven nodig?

De eerste vraag: moeten we in dit tijdperk van snelle en lichtgevoelige camera’s die tot hoge filmsnelheden in staat zijn uberhaubt nog steeds een statief gebruiken? Tegenwoordig laat een hogere ISO veel minder ruis zien dan jaren geleden. In combinatie met snelle sluitertijden is het mogelijk om haarscherpe te gekke foto’s te maken van wilde dieren of macro-actie. Dus neem ik soms het risico zonder statief op pad te gaan. Wat ook helpt is de positie waarin je staat. Bovendien ben ik gezegend met redelijk stabiele handen. Dat laatste schrijf ik toe aan me onthouden van alcohol, veel groenten eten en elke dag stipt om vijf uur opstaan. ‘Echt Bart?’ Eh… nee.

Het bovenstaande laat alleen situaties over waarin je langzamere sluitertijden gebruikt (zoals landschaps- en sterrenfotografie). Maar is dat alles? Theoretisch wel, maar in de praktijk prevaleert het gezond verstand en wordt mijn scherpe aantal foto’s alleen maar groter als ik een stabiel platform toevoeg.

Wat gebruik ik en wanneer?

Verdorie, zit ik dan nog steeds vast aan statieven? De korte samenvatting van een lang verhaal: dat hangt af van de situatie. Het afgelopen decennium heb ik verschillende systemen geprobeerd. Hier is mijn verhaal over wat ik wanneer gebruik. Of ik een statief meeneem of niet hangt af van zowel de aard van de reis als de onderwerpen die ik verwacht. Over het algemeen heb ik een minimalistische kijk op reizen: hoe lichter je reist, hoe meer tijd en energie je hebt om van de ervaring te genieten!

Dus als ik op reis ga waarbij fotografie niet de belangrijkste focus is neem ik geen statief mee, wat prima werkt voor fotojournalistiek, natuur en macro. In het geval van landschappen neem ik een lichtgewicht Sirui UltraLight T-005X, met C10X balhoofd mee. Deze laatste is opgevouwen slechts 48 cm lang en weegt 0,9 kg, nog minder als je de middelste kolom eruit laat. Al met al neemt het dus niet zoveel ruimte in beslag.

Als ik een eendaagse of meerdaagse wandeling maak, werkt de bovenstaande opstelling ook goed.

Als ik voor een langere periode reis waarbij ik verwacht dat ik wilde dieren zal tegenkomen onder moeilijke weersomstandigheden of op terrein, dan neem ik een Gitzo GM2541 monopod mee. Het is gemaakt van koolstof, neemt dus weinig ruimte in beslag en weegt bijna niets.

Ik heb ook een tijdje een BushHawk geprobeerd, een soort gunstock-vatting die de veelzijdigheid van het vasthouden van een camera lijkt te combineren met de stabiliteit van een platform. En ik heb het om twee redenen opnieuw verkocht: 1) vanwege de constructie. Als ik fotografeer in de AI-servomodus, kun je je onderwerp niet echt in een kader plaatsen, behalve in het midden. En 2) vanwege zijn militaire uitstraling: ik was serieus bang om gezien te worden als iets anders dan een ongevaarlijke fotograaf in deze – door media aangedreven – paranoïde samenleving van vandaag.

Als ik een fotoopdracht doe, schuilhut fotografie, een speciale fotoreis of iets anders waarvan ik kan verwachten dat ik mijn statief vaak zal gebruiken – en het kan qua logistiek – dan neem ik mijn belangrijkste werkpaard mee: een Gitzo GT5532S met Manfrotto 501 HDV-videokop. Hij is superstabiel en hoewel hij gemaakt is van carbon, weegt deze combinatie nog steeds ongeveer 4,4 kg. Dus misschien dat ik in de toekomst alsnog voor een lichtere versie ga.

Hoe dan ook, ik hoop dat dit je heeft geholpen met peinzen over wanneer je een statief moet gebruiken of om je te helpen het juiste type te vinden. Voel je vrij om je ervaringen over statiefgebruik te delen in de reacties hieronder!

Leave a comment

Privacy Preferences
When you visit our website, it may store information through your browser from specific services, usually in form of cookies. Here you can change your privacy preferences. Please note that blocking some types of cookies may impact your experience on our website and the services we offer.